[B037] Przewody kominowe spalinowe i dymowe – dobór i wykonawstwo

Kominy dymowe i spalinowe

Z tego artykułu dowiesz się:

  • co sprawia, że dym i spaliny wylatują kominem w górę;
  • od czego zależy wielkość ciągu kominowego;
  • jak dobrać prawidłowy ciąg kominowy;
  • jak dobrać prawidłową średnicę i wysokość komina;
  • jak wybrać najlepszy system kominowy;
  • jakie wymagania co do kominów stawiają przepisy i normy;
  • jakie są elementy systemu kominowego;
  • jak sprawdzić poprawność wykonania komina spalinowego i dymowego.

Witaj Inwestorze!

Wznoszenie ścian w Twoim domu nierozerwalnie wiąże się też ze wznoszeniem kominów. W ostatnim artykule omawiałem jak należy wybudować kominy wentylacyjne, ale to przecież dopiero połowa sukcesu. W niemal każdym współczesnym domu potrzebne będą również kominy spalinowe lub dymowe do których podłączymy urządzenie grzewcze.

Tutaj, podobnie jak w poprzednim artykule, muszę na początku Cię ostrzec: nie jestem specjalistą od kominów (od tego są kominiarze), ale widzę, że ten temat jest w projektach traktowany jeszcze bardziej pobieżnie niż temat wentylacji. Dlatego postaram się przedstawić Ci najważniejsze kwestie związane z prawidłowym doborem i wykonaniem komina spalinowego i dymowego.

Zasada działania przewodów spalinowych i dymowych

Na początek krótkie przypomnienie: wyróżniamy trzy rodzaje przewodów kominowych:

  • wentylacyjne – służą do odprowadzania na zewnątrz budynku zanieczyszczonego powietrza;
  • spalinowe – służą do odprowadzania na zewnątrz budynku produktów spalania gazu lub oleju;
  • dymowe – służą do odprowadzania na zewnątrz budynku produktów spalania paliw stałych (drewna, węgla, pelletu);

Kominem nazywamy ogólnie konstrukcję np. murowaną lub stalową, która zawiera przewody kominowe (kanały).

Przewody spalinowe i dymowe posiadają wiele wspólnych cech, dlatego w tym artykule omawiam je razem. Podane tu wiadomości nie dotyczą kominów wentylacyjnych.

kominy wentylacyjne, spalinowe, dymowe
Rysunkowe oznaczenia przewodów kominowych.

Krótka definicja

Na wszystkie urządzenia grzewcze mówi się potocznie “piec” ale nie zawsze jest to prawda. W rzeczywistości mamy najczęściej do czynienia z kotłami. Jaka jest różnica? Piec to urządzenie, które grzeje dom tylko w jednym miejscu poprzez oddawanie ciepła bezpośrednio do otoczenia. Kocioł jest elementem układu centralnego ogrzewania, który grzeje wodę, a woda ogrzewa cały dom. Dlatego też w tym artykule będę posługiwał się słowem “kocioł”, bo zwykle właśnie o takie urządzenie chodzi (z wyjątkiem prostych kominków).

Zadaniem przewodów spalinowych i dymowych jest odprowadzanie produktów spalania z urządzenia grzewczego na zewnątrz budynku. Tutaj zasada działania jest dokładnie taka sama jak w przypadku wentylacji. Do kotła, przez nawiew, dostarczane jest powietrze z zewnątrz budynku. W wyniku spalania paliwa z udziałem powietrza powstają spaliny lub dym. Są one cieplejsze niż otaczające powietrze, czyli unoszą się do góry przez przewód kominowy. Siłą napędową przepływu spalin/dymu jest tzw. ciąg kominowy, czyli różnica ciśnień pomiędzy zimnym powietrzem, a gorącymi produktami spalania.

Ciąg kominowy

To właśnie ciąg kominowy jest jednym z najważniejszych czynników odpowiedzialnych za prawidłowe działanie kotła lub kominka. Pomimo to, w projektach budowlanych praktycznie nie ma żadnych wzmianek jaki powinien być ciąg, ani jaki powinien być komin. Projektanci podają jedynie wymiary komina i na tym kończy się “projektowanie”. A przecież potrzebna wielkość ciągu zależy głównie od:

  • rodzaju kotła i rodzaju paliwa;
  • mocy urządzenia grzewczego;
  • wysokości komina;
  • średnicy przewodu.

Jednocześnie z koniecznością zapewnienia odpowiedniego ciągu kominowego, należy zapewnić odpowiednie doprowadzenie powietrza do spalania, np. przez nawiewnik.
Źle dobrany komin i w konsekwencji zbyt duży lub zbyt mały ciąg kominowy mogą mieć poważne skutki:

  • zbyt duży ciąg powoduje wzrost zużycia paliwa – jest to marnowanie pieniędzy na ogrzewanie atmosfery;
  • zbyt mały ciąg może powodować osadzanie się sadzy na ściankach kanału dymowego, a nawet do jej zapalenia się;
  • zbyt mały ciąg powoduje, że spaliny lub dym nie są skutecznie odprowadzane na zewnątrz i mogą nawet cofać się do pomieszczenia – grozi to zatruciem;

Zatem jaki powinien być prawidłowy ciąg kominowy? Żeby odpowiedzieć na to pytanie trzeba przeskoczyć o kilka kroków do przodu i zająć się wyborem kotła.

Dobór urządzenia grzewczego

Komin dymowy lub spalinowy dobiera się do konkretnego urządzenia grzewczego. Oznacza to, że już na etapie projektowania domu musisz zastanowić się czym będzie ogrzewany i jaka powinna być moc kotła. O ile wybór paliwa jest stosunkowo prosty to dobór mocy sprawia już więcej problemów. Ale na szczęście mamy na to radę o nazwie charakterystyka energetyczna budynku. Jest ona obowiązkową częścią każdego projektu budowlanego i właśnie tam (w części opisowej projektu budowlanego) należy szukać zapotrzebowania na moc grzewczą. Mam jednak kilka uwag co do wartości którą znajdziesz w projekcie:

  • obliczenie potrzebnej mocy grzewczej urządzenia jest obarczone bardzo dużą ilością uproszczeń, zatem podaną wartość należy traktować z pewną dozą nieufności;
  • podana w projekcie wartość jest obliczana w najgorszym możliwym scenariuszu, tzn. przy największych mrozach i z jednoczesnym maksymalnym zapotrzebowaniu na ciepłą wodę użytkową. Jest to zatem wartość maksymalna jaka jest Ci potrzebna, a nie minimalna;
  • w nowoczesnym domu zapotrzebowanie na maksymalną moc może rzeczywiście być potrzebne raz na kilka lat, a przez większość czasu kocioł będzie pracował na znacznie mniejszej wydajności. Dlatego w celu sprawdzenia projektowanej mocy możesz samodzielnie policzyć, czy nie jest ona zbyt duża. Moim zdaniem jako maksimum należy przyjąć 0,1kW mocy urządzenia grzewczego na 1m2 powierzchni domu. Przykładowo: dla domu o powierzchni 120m2, moc urządzenia grzewczego nie powinna przekraczać 12kW. Zwykle nie ma też potrzeby dodawać tu kolejnych kilowatów dla potrzeb ciepłej wody użytkowej. Jeżeli w projekcie masz podaną dużo większą moc to powinieneś upewnić się czy nie doszło do pomyłki.

Zastanawiasz się jaki rodzaj paliwa wybrać do ogrzewania swojego domu? A może ogrzewać dom pompą ciepła lub energią elektryczną? Jakie są zalety i wady poszczególnych rozwiązań? Teraz nie odpowiem na wszystkie Twoje pytania, ale też nie zostawię Cię z tym dylematem samego. Mam dwie dla Ciebie dwie rady:

  1. Sprawdź w lokalnych przepisach (albo zapytaj architekta) jakie rodzaje ogrzewania są dopuszczalne i dostępne w Twojej okolicy. Przepisy w tej kwestii potrafią dość mocno ograniczyć wybór.
  2. Zapoznaj się z podcastem Sławka Zająca pod tytułem „Czym ogrzać dom?„. Znajdziesz tam wiele przydatnych informacji o źródłach ciepła dla Twojego domu.

Uwaga na średnicę kanału

Moim zdaniem zastosowanie kotła o zbyt dużej mocy jest równie niekorzystne co kotła o zbyt małej mocy (szczególnie dla kotłów na paliwa stałe). Pamiętaj, że moc maksymalna będzie potrzebna Ci sporadycznie, podczas naprawdę największych mrozów, czyli dość rzadko. Poza tym mrozy nie trwają miesiącami, a nowoczesny, dobrze zaizolowany dom dobrze “trzyma ciepło”. Maksymalna moc przydaje się najbardziej w momencie podgrzewania c.w.u. Im mocniejszy kocioł, tym szybsze podgrzewanie wody, ale czy bardzo szybkie podgrzewanie jest faktycznie potrzebne? Przecież wodę i tak trzeba podgrzewać z wyprzedzeniem (np. rozpocząć grzanie na godzinę przed kąpielą) i można jej zgromadzić więcej w większym zasobniku. Dlaczego to takie ważne? Ponieważ kotły mają pewien zakres mocy w której mogą pracować, np. kocioł o mocy nominalnej 12kW może pracować w zakresie 3-12kW, a kocioł o mocy nominalnej 24kW w zakresie 6-24kW. Im bliżej swojej nominalnej mocy pracuje kocioł, tym ma większą sprawność, czyli uzyskuje więcej ciepła z danej ilości paliwa. Co więcej, w okresie wiosennym i jesiennym kotły o zbyt dużej mocy będą po prostu musiały się często wyłączać bo będą produkowały zbyt wiele energii. Jest to szczególnie kłopotliwe (a nawet niemożliwe) w kotłach na paliwa stałe takie jak eko-groszek lub drewno. Kotły na gaz są pod tym względem dużo bardziej elastyczne, mają większy zakres dopuszczalnej pracy, a przewymiarowanie nie jest tak bardzo szkodliwe. Przy wyborze kotła musisz dokonać optymalnego wybór pomiędzy maksymalną potrzebną mocą, typową mocą z jaką kocioł będzie pracował.

Kiedy masz już wiedzę na temat rodzaju paliwa i potrzebnej mocy powinieneś wstępnie wybrać docelowy kocioł. Nie będę tego omawiał szerzej, bo to temat na osobny artykuł. Na tą chwilę wybór kotła (lub kilku) jest Ci potrzebny aby z jego dokumentacji technicznej odczytać zalecenia producenta co do przewodu kominowego. Mogą to być dane takie jak: minimalna i maksymalna średnica, wysokość przewodu, moc nominalna, temperatura spalin, wymagany ciąg kominowy, itp

Dobór średnicy przewodu kominowego

Kiedy masz już dobrany kocioł, czyli rodzaj paliwa i moc, znasz z projektu wysokość przewodu kominowego (licząc od wlotu z kotła do wylotu nad dachem), możesz przystąpić do dobrania właściwej średnicy. Tak naprawdę powinien zrobić to projektant budynku, ale niestety z tym bywa różnie. Nawet jeżeli w Twoim projekcie jest określona jakaś średnica kanału spalinowego lub dymowego to warto ją sprawdzić. Ogólnie dobór średnicy przewodów wykonuje się zgodnie z normą PN-EN 13384-1 i jest to dość trudne obliczenie. Dlatego mam dla Ciebie podpowiedź jak poradzić sobie na własną rękę:

  • Zapytaj producenta systemu kominowego o najlepszą średnicę kanału w Twojej sytuacji. Niektórzy producenci udostępniają na swoich stronach nawet specjalne formularze kontaktowe lub kalkulatory.
  • Skorzystaj z pliku firmy Schiedel, który możesz pobrać klikając tutaj. Znajdziesz w nim diagramy (od strony 45) według których możesz samodzielnie dobrać średnicę kanału. Pamiętaj jednak, że są to średnice podane dla konkretnego systemu kominowego i mogą się nieznacznie różnić w przypadku innych systemów.

Uzyskana w jeden z wyżej opisanych sposobów średnica kanału kominowego jest prawidłowa dla przyjętych przez Ciebie założeń. Innymi słowy: nie trzeba jej zmniejszać “dla oszczędności” ani zwiększać “na zapas”. Zmiana średnicy wpłynie na ciąg kominowy, a przecież nie po to zadałeś sobie trud doboru właściwej średnicy, żeby później ją zmienić bez wyraźnego powodu.

W przypadku kiedy z obliczeń najlepsza średnica przewodu kominowego wypada pomiędzy dostępnymi rozwiązaniami (np. z obliczeń i wytycznych producenta kotła wynika średnica 15cm, a dostępne są kominy 14cm i 16cm) to zalecam wybrać rozmiar większy. Niewielkie zmniejszenie ciągu kominowego, np. za pomocą regulatora ciągu, jest stosunkowo łatwe i tanie. Zwiększenie ciągu niestety jest już trudniejsze.

Kiedy znasz już wszystkie w/w parametry przewodu kominowego to nareszcie możesz przystąpić do wyboru konkretnego systemu kominowego.

Jak wybrać właściwy system kominowy

Dawniej kominy murowało się z cegły pełnej. Miały ten sam wymiar kanału, który wynosił 14x14cm lub wielokrotność wymiaru wynikającego z szerokości cegły i… większego wyboru nie było. Obecnie nikt kominów już nie muruje z cegły, bo do ich wykonania służy wiele rozwiązań systemowych, przeznaczonych do różnych rodzajów kotłów. Po co dzisiaj taka specjalizacja i różnorodność skoro dawniej był jeden materiał i było dobrze? Już wyjaśniam.

Ten artykuł to jedynie ułamek informacji jakie będą Ci potrzebne przy budowie domu. Zapisz się na newsletter i dowiedz się więcej!



Zapisując się wyrażasz jednocześnie zgodę na otrzymywanie newslettera.

Temperatura i wilgotność spalin

Kotły na drewno lub węgiel sprzed kilkudziesięciu lat działały bardzo prosto. Trzeba było wrzucić do środka paliwa, dostarczyć powietrze (przez nieszczelności w stolarce, nawietrzaki nie były potrzebne), a następnie odprowadzić produkty spalania przez komin. Temperatura gazów wylotowych była stosunkowo wysoka ze względu na niską sprawność kotła. Miało to swoje zalety, bo wysoka temperatura na wylocie z kotła oznaczała wysoki ciąg kominowy i skuteczne działanie komina. Ponadto wysoka temperatura spalin oznacza, że są one “suche”, czyli nie skraplają się.

Spaliny suche i mokre

Spaliny z kotła, podobnie jak powietrze zawierają w sobie parę wodną. Ilość pary, jaka mieści się w spalinach (i powietrzu) zależy od ich temperatury – im wyższa temperatura, tym więcej pary pomieści. Wiąże się to z bardzo niekorzystnym zjawiskiem. Gorące gazy z kotła podczas swojej drogi na zewnątrz schładzają się w przewodzie kominowym. Kiedy przekroczą pewną graniczną temperaturę (tzw. temperaturę punktu rosy) to para wodna “przestaje się mieścić” w powietrzu i zaczyna się skraplać. Niestety w rzeczywistości nie jest to czysta woda tylko kwaśne i bardzo niszczące skropliny.

Dzisiaj nikt nie chce wypuszczać “pieniędzy przez komin” i staramy się aby jak najwięcej energii ze spalin wykorzystać do ogrzewania domu. Producenci kotłów z roku na rok podnoszą ich sprawność tym samym obniżają temperaturę gazów wylotowych. Nowoczesne urządzenia grzewcze (niezależnie od rodzaju paliwa) bez problemu osiągają temperatury gazów wylotowych poniżej 150 stopni. Dla porównania, stare kotły na węgiel lub drewno nie osiągały temperatur mniejszych niż 200 stopni. W praktyce oznacza to, że współczesne kominy są dużo bardziej narażone na kondensację skroplin, a tym samym muszą być odporne na ich korozyjne działanie.

W ofertach producentów systemów kominowych znajdziesz rozróżnienie na kominy przeznaczone do spalin “suchych” i “mokrych”. Niestety wzmacnia to błędnie panujące przekonanie, że do kotłów gazowych i olejowych, o najniższych temperaturach spalin należy stosować kominy “mokre”, a do kotłów na węgiel, drewno i pellet o wyższych temperaturach dymu, należy stosować kominy “suche”. W rzeczywistości nowoczesne kotły na paliwa stałe należy również traktować jako “mokre”. Oprócz tego, że ich nominalna temperatura gazów wylotowych jest na tyle niska, że może prowadzić do kondensacji, to jeszcze nie pracują one w trybie ciągłym. Oznacza to, że temperatura gazów i temperatura komina ciągle się zmieniają – od całkowicie zimnej do maksymalnej. Powoduje to jeszcze więcej okazji do kondensacji skroplin. Dlatego, pomimo że w ofercie producentów znajdziesz kominy “suche” i “mokre” to właściwie w każdym wypadku należy wybrać komin o wyższej odporności na korozyjne działanie skroplin (czyli „mokry” lub “uniwersalny”). Tym bardziej, że różnica w cenie, konstrukcji i materiałach użytych do budowy kompletnego systemu kominowego są bardzo podobne. Tu nie ma uzasadnionego powodu na szukanie oszczędności.

Komin powietrzno spalinowey
Komin 2-warstwowy z dodatkowym kanałem wentylacyjnym. Przystosowany głównie do kotłów gazowych i olejowych. Na zdjęciu widoczny brak dylatacji przy stropie.

Sposób doprowadzenia powietrza do procesu spalania

Kolejnym ważnym aspektem, który wpływa na wybór systemu kominowego jest sposób doprowadzenia powietrza potrzebnego do spalania paliwa. Sposób ten zależy od wybranego urządzenia grzewczego i mamy tu do wyboru dwie zasadnicze możliwości:

  1. Urządzenia z otwartą komorą spalania – najczęściej są to kotły na paliwa stałe i kominki. W tym rozwiązaniu powietrze do procesu spalania pobierane jest z pomieszczenia w którym kocioł się znajduje. Pomieszczenie musi zatem posiadać odpowiedni nawiew powietrza. Pamiętaj, żeby sprawdzić w projekcie, czy w Twojej kotłowni taki nawiewnik się znajduje. Otwarta komora spalania powoduje, że do pomieszczenia stale jest zaciągane zimne powietrze z zewnątrz, a spaliny lub dym mogą cofnąć się do pomieszczenia. Dlatego kotłownie na paliwa stałe muszą spełniać szereg wymagań określonych w przepisach.
  2. Urządzenia z zamkniętą komorą spalania – najczęściej są to kotły gazowe, rzadziej kotły na paliwa stałe i kominki. Zamknięta komora spalania oznacza, że powietrze z zewnątrz dostarczane jest bezpośrednio do urządzenia grzewczego. Jest to obecnie najlepsze dostępne rozwiązanie i jeśli tylko masz wybór pomiędzy zamkniętą, a otwartą komorą spalania to wybierz tą pierwszą. Urządzenia z zamkniętą komorą spalania w połączeniu z odpowiednim kominem mają większą sprawność, nie wpływają na temperaturę i jakość powietrza w pomieszczeniu w którym się znajdują, oraz niemal całkowicie eliminują ryzyko cofania się spalin i dymu do pomieszczenia.
Komin 3-warstwowy
System kominowy 3-warstwowy (w głębi widoczna wełnamineralna) z dodatkowym kanałem wentylacyjnym. Przystosowany głwnie do kotłów na paliwa stałe.

Krótki przegląd dostępnych rozwiązań

Współcześnie kominy dymowe i spalinowe są właściwie dostępne tylko jako kompletne rozwiązania systemowe dedykowane do konkretnego rodzaju urządzenia grzewczego. W pierwszej kolejności możemy wyróżnić systemy kominowe stalowe i murowanie z wkładem ceramicznym. Stalowe są mniej popularne, dlatego pozwolę sobie pominąć ich szczegółowe omówienie w tym artykule. Zamiast tego chciałbym się skupić na kominach ceramicznych przeznaczonych do zmontowania w murowanej obudowie z pustaków kominowych. Mamy wśród nich rozwiązania dedykowane do każdego rodzaju urządzeń:

  1. Kominy spalinowe i dymowe (3-warstwowe) dedykowane do urządzeń z otwartą komorą spalania. Ten system kominowy składa się z trzech zasadniczych elementów: zewnętrznego pustaka kominowego, wewnętrznej rury kominowej oraz izolacji termicznej. Rura kominowa owinięta jest wełną mineralną i umieszczona w specjalnie wyprofilowanym pustaku kominowym. Izolacja rury podnosi temperaturę spalin przez co poprawia ciąg kominowy i minimalizuje skutki kondensacji skroplin. Wokół termoizolacji, w pustaku kominowym, ukształtowane są specjalne kanały wentylacyjne, które zapewniają wentylację wełny mineralnej i odprowadzenie z niej wilgoci. Ciąg w kanale kominowym jest wytwarzany w sposób naturalny (na skutek różnicy ciśnień), zatem kominy te pracują wyłącznie w podciśnieniu.
  2. Kominy powietrzno-spalinowe (“SPS”, 2-warstwowe) dedykowane do urządzeń z zamkniętą komorą spalania. System ten składa się z zaledwie dwóch podstawowych elementów: wewnętrznej rury kominowej i zewnętrznego pustaka kominowego. Nie ma tu izolacji termicznej rury. Komin ten pełni jednocześnie dwie funkcje: odprowadza spaliny przez ceramiczną rurę kominową i jednocześnie w przestrzeni pomiędzy rurą wewnętrzną a pustakiem doprowadza powietrze do kotła. Jak nietrudno się domyślić naturalny ciąg kominowy jest tu znacznie mniejszy i dlatego wszystkie urządzenia z zamkniętą komorą spalania są wyposażone w wentylator wspomagający ciąg (komin pracuje w nadciśnieniu). Ze względu na bardzo niską temperaturę spalin rura kominowa musi być bezwzględnie odporna na działanie kwaśnego kondensatu. Dużą zaletą kominów powietrzno-spalinowych jest poprawa sprawności kotła. Dzieje się tak ponieważ powietrze zewnętrzne doprowadzone do kotła, przed spalaniem, ogrzewa się dodatkowo od rury kominowej z którą ma bezpośredni kontakt na całej wysokości komina.
Komin 2 i 3-warstwowy
Przekrój komina 2 i 3-warstwowego

Najważniejsze parametry systemu kominowego

Z powyższego opisu wiesz już, że aby Twój komin działał prawidłowo musisz ustalić kilka rzeczy. Zanim przejdziemy dalej zróbmy małe podsumowanie:

  • Z projektu budowlanego wynikają:
    • Zapotrzebowanie na moc urządzenia – sprawdź czy wartość z projektu nie jest zbyt duża, a w razie potrzeby ustal ją samodzielnie lub z pomocą projektanta;
    • Wysokość komina – liczona od czopucha do wylotu komina. Na początek wartość tą przyjmujemy jako stałą, ale w razie problemów z uzyskaniem odpowiedniego ciągu można też dokonać zmian wysokości komina.
  • Dobierz wstępnie rodzaj paliwa i rodzaj kotła, w szczególności:
    • Moc urządzenia grzewczego – razem z mocą znajdziesz na stronie producenta wytyczne co do ciągu kominowego i średnicy komina;
    • Na podstawie danych kotła sprawdź jaka jest najlepsza średnica przewodu kominowego;
  • Niezależnie od rodzaju paliwa jakie zastosujesz, wybierz system kominowy odporny na działanie kwaśnych skroplin.
  • Jeżeli to tylko możliwe wybierz kocioł z zamkniętą komorą spalania i dedykowany do niego komin powietrzno-spalinowy. Jeżeli musisz zastosować kocioł z otwartą komorą spalania to wybierz do niego odpowiedni komin z ociepleniem rury kominowej. Nie zapomnij też o doprowadzeniu powietrza do pomieszczenia w którym kocioł się znajduje.

Myślisz, że podane tu informacje mogą się jeszcze komuś przydać? Udostępnij je!

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on email
Email

Wyżej wymienione aspekty to podstawa doboru systemu kominowego. Istnieje jeszcze wiele szczegółowych parametrów opisujących systemy kominowe, ale na szczęście nie musisz się w nie zagłębiać. Jeśli wybrałeś odpowiedni komin do odpowiedniego zastosowania to teraz będzie już łatwiej 🙂

Kominy systemowe podlegają oznakowaniu CE – wybierz takiego producenta który je zapewnia. Znak CE gwarantuje, że producent spełnił wymagane prawem warunki dotyczące bezpiecznej pracy komina. Gdy komin posiada znak CE, nie musisz zagłębiać się w normę EN 1363 która szczegółowo opisuje wszystkie jego parametry takie jak: odporność ogniowa, szczelność, wytryzmałość, odporność na korozję itp, daltego wcale ich tu nie opisuję.

Po prostu dobierasz komin do kotła, sprawdzasz, czy ma znak CE i nie musisz się martwić o pozostałe detale techniczne systemu kominowego.

Wymagania prawne dotyczące kominów spalinowych i dymowych

Zakładam, że jeśli dotarłeś do tego miejsca to powinieneś mieć już wybrany system kominowy. Najtrudniejsze zadanie już zatem za Tobą, ale to jeszcze nie koniec ważnych informacji. Oprócz ogólnych wytycznych co do doboru samego systemu kominowego istnieją jeszcze przecież przepisy i normy które stawiają kilka dodatkowych wymagań odnośnie elementów budynku związanych z kominem. Najważniejsze z nich to:

  • Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. z późn. zm. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie;
  • Norma PN-83/B-03430/AZ3:2000, „Wentylacja w budynkach mieszkalnych, zamieszkania zbiorowego i użyteczności publicznej. Wymagania” (norma wycofana, ale przywołana w Rozporządzeniu);
  • Norma PN-B-10425:1989 „Przewody dymowe, spalinowe i wentylacyjne murowane z cegły – Wymagania techniczne i badania przy odbiorze” (norma wycofana, ale przywołana w Rozporządzeniu);

Wiele z wytycznych zawartych w powyższych dokumentach zawiera wymagania odnośnie projektowania i wykonania komina systemowego. Nie będę ich omawiał, bo jeśli kupujesz komin ze znakiem CE to są one automatycznie spełnione. Dlatego poniżej znajdziesz tylko wybrane „pozostałe wymagania”.

Pamiętaj też, że projekt budowlany musi być zgodny z przepisami, a odpowiedzialność za to ponosi projektant. Ty powinieneś jedynie mieć świadomość, że takie przepisy istnieją i możesz sprawdzić, czy w projekcie budowlanym nie masz błędów.

Wszystkie opisane w tym artykule zasady dotyczące kominów spalinowych i dymowych nierozerwalnie łączą się z zasadami dotyczącymi wentylacji. Możesz się z nimi zapoznać w artykule [B036] Przewody kominowe wentylacyjne.

Wymagania wynikające z norm i przepisów

  • W celu zapewnienia prawidłowego działania kotłów grzewczych, przewody kominowe powinny mieć wymiary przekroju stwarzające określony ciąg oraz spełniać wymagania określone w Polskich Normach dotyczących wymagań technicznych oraz projektowania kominów – ten wymóg już przerabialiśmy przy okazji doboru średnicy komina.
  • Wymiary przewodu spalinowego (przekrój wewnętrzny przewodu i wysokość komina) powinny być dostosowane do rodzaju, wielkości i mocy kotła. Obliczenia należy wykonywać zgodnie z normą PN EN 13384-1 [6] lub EN 13384-2 – to również mamy już za sobą.
  • Zabronione jest stosowanie zbiorczych przewodów grawitacyjnych i dymowych. Oznacza to, że należy podłączyć kocioł gazowy i kocioł na paliwo stałe (np. kominek) do osobnych kanałów.
  • Kominów nie wolno obciążać stropami ani innymi elementami konstrukcyjnymi. Powinny być oddylatowane od konstrukcji budynku.
  • Przewody kominowe powinny być prowadzone pionowo. Teoretycznie przepisy dopuszczają pewne odchylenia od pionu, ale w nowo budowanym domu lepiej nie stosować odchyłek.
  • Zgodnie PN-B-10425 należy wyprowadzać przewody dymowe na odpowiednią wysokość ponad dach. Wynika to z faktu, że przewody dymowe (odprowadzające na zewnątrz produkty spalania z paliw stałych) mają największe ryzyko pożaru i przedostania się płomieni na dach. Niestety norma nie podaje wytycznych, dla przewodów spalinowych jednak dobrą praktyką jest stosowanie tych samych wytycznych co dla przewodów dymowych. Wyjaśnienie jak wyprowadzać kominy ponad dach znajdziesz np. tutaj.
  • W budynkach jednorodzinnych i przy kotłach gazowych o mocy do 21kW z zamkniętą komorą spalania, dopuszczalne jest wyprowadzenie przewodów spalinowych bezpośrednio przez ściany zewnętrzne budynków.
  • W budynkach usytuowanych w II i III strefie obciążenia wiatrem (mapa) i w miejscach narażonych na silne wiatry, w urządzeniach grzewczych bez wentylatora wymuszającego ruch spalin, należy stosować na przewodach dymowych i spalinowych nasady kominowe zabezpieczające przed odwróceniem ciągu. Jednocześnie należy zapewnić dostęp do czyszczenia i kontroli przewodów.
  • Przewody kominowe powinny być wewnątrz gładkie i szczelne. Gładkość poprawia ciąg kominowy i ułatwia czyszczenie, a szczelność zapewnia że efekty spalania nie wydostaną się poza przewód.
  • Przewody dymowe i spalinowe powinny być wyposażone, odpowiednio w otwory wycierowe i rewizyjne, zamykane szczelnymi drzwiczkami, a w przypadku występowania spalin mokrych także w układ odprowadzania skroplin.
  • Przewody spalinowe i dymowe powinny być wykonane z wyrobów niepalnych. Dotyczy to również przewodów łączących urządzenie grzewcze z kominem.
  • Przewody spalinowe i dymowe powinny być oddalone od łatwozapalnych, i nieosłoniętych części konstrukcyjnych budynku co najmniej o 0,3 m, a od osłoniętych okładziną z tynku o grubości 25 mm na siatce albo równorzędną okładziną – co najmniej 0,15 m. Z tego przepisu należy wnioskować, że dla kominów systemowych które posiadają zewnętrzne pustaki z betonu lekkiego, trzeba zachować co najmniej 15cm odległości od zewnętrznej powierzchni kanału do najbliższych elementów palnych, np. więźby dachowej.
  • Instalowanie w garażu studzienek rewizyjnych, urządzeń i przewodów gazowych, (z małymi wyjątkami) oraz umieszczanie otworów od palenisk lub otworów rewizyjnych przeznaczonych do czyszczenia kanałów dymowych, spalinowych i wentylacyjnych, jest zabronione.
  • Podłączenie urządzenia grzewczego do pionowego przewodu kominowego powinno być wykonane za pomocą tzw. czopucha, czyli odcinka rury (metalowej lub ceramicznej). Czopuch musi być szczelny i ustawiony ze spadkiem min. 5% w kierunku urządzenia grzewczego. Długość czopucha nie może przekraczać 2m.
Dylatacja komina przy przejściu przez strop
Przejście komina dymowego przez strop z widoczną dylatacją z wełny mineralnej

Elementy składowe komina dymowego i spalinowego

Podstawowym współcześnie stosowanym rozwiązaniem komina systemowego jest komin dwu- lub trzy-warstwowy. Oznacza to, że sam przewód kominowy wykonany jest z rury ceramicznej (ze względu na jej szczelność, odpornosć na temperaturę i skropliny), z obudowy keramzytobetonowej i opcjonalnie z wełny mineralnej stanowiącej ocieplenie. Wyborem właściwego rozwiązania zajmowaliśmy się już wcześniej. Dlatego wiesz już, że niemal zawsze powinieneś wybrać komin odporny na skropliny z możliwością odprowadzenia kondensatu. Komin 2- lub 3-warstwowy wybierasz zależnie od tego czy masz urządzenie grzewcze z zamkniętą lub otwartą komorą spalania. Obydwa rozwiązania są bardzo podobne (różnią się tylko wełną mineralną lub jej brakiem) więc opiszę je razem.

Komin systemowy
Podstawowe elementy systemowego komina dymowego i spalinowego

Fundament komina

Każdy komin musi posiadać własny fundament. Pisałem już o tym przy okazji kominów wentylacyjnych. Tutaj sytuacja jest podobna: komin stawia się na poszerzonej ścianie fundamentowej lub na wolnostojącym, własnym fundamencie. Obowiązują wszystkie zasady opisane wcześniej w artykułach: [B022] Ławy fundamentowe, [B023] Hydroizolacja fundamentów, [B024] Ściany fundamentowe. Pamiętaj: stawianie komina na wylewce poziomu zero jest niedopuszczalne!

Hydroizolacja komina

Analogicznie, jak miało to miejsce w kominach wentylacyjnych, pod pierwszym elementem komina musi znajdować się hydroizolacja pozioma, taka sama jak stosuje się pod ścianami parteru.

Cokół komina

Pierwszy pustak systemowy z betonu lekkiego stanowi cokół komina. Powinien zostać ustawiony na hydroizolacji, wypoziomowany i w całości zalany betonem. W ten sposób powstaje cokół komina o wysokości około 33cm. Jest on niezbędny z dwóch powodów: stanowi podstawę pod kompletny kanał ceramiczny komina i jednocześnie zapewnia minimalną, wymaganą przepisami, odległość wyczystki od posadzki.

Pustak systemowy zewnętrzny

Pustaki z betonu lekkiego stanowią konstrukcję całego komina. Pustaki łączy się za pomocą tradycyjnej zaprawy murarskiej, a samo murowanie kominów odbywa się według tych samych zasad co murowanie ścian.

W przypadku kominów 3-warstwowych, wewnętrzny kształt pustaków umożliwia zamontowanie rury ceramicznej, ocieplenia i jednocześnie zapewnia dodatkowe, niewielkie kanały służące do przewietrzania komina.

W przypadku kominów 2-warstwowych pustaki stanowią jednocześnie zewnętrzny kanał doprowadzający powietrze do urządzenia grzewczego.

Miska kondensatu

Ceramiczny element w kształcie miski stanowi podstawę pod wewnętrzny kanał ceramiczny komina. Do miski spływają skropliny powstałe w kanale (czasem też deszcz), a następnie, przez specjalny otwór są usuwane na zewnątrz komina. Jak już wiesz, zalecam zastosowanie komina przystosowanego do odprowadzenia kondensatu, niezależnie od rodzaju zastosowanego paliwa. Niestety wiąże się z tym pewien kłopot. Skropliny najlepiej jest odprowadzić bezpośrednio do kanalizacji sanitarnej. W przypadku kotłów na gaz lub olej wystarczy zastosować syfon, a spora ilość skroplin powinna zapewnić ciągłe jego zapełnienie. W przypadku kotłów na paliwo stałe i niewielkiej ilości skroplin pojawia się problem z zapełnieniem syfonu i przedostawaniem się gazów z kanalizacji do komina i pomieszczenia kotłowni. Tutaj rozwiązaniem problemu może być zastosowanie wspólnego syfonu dla odprowadzenia kondensatu i kratki ściekowej w kotłowni. Będzie to wymagało okresowego uzupełniania wody w kratce. Innym rozwiązaniem jest zastosowanie tzw. „suchego syfonu”. W przypadku kominków w salonie, można też doprowadzić kondensat bezpośrednio na zewnątrz budynku. Szerzej tym zagadnieniem zajmiemy się przy okazji omawiania kanalizacji wewnątrz budynku.

Odprowadzenie kondensatu
Przyłącze z komina 2-warstwowego do kanalizacji (odprowadzenie kondensatu).

Kratka wentylacyjna (w kominach 3 warstwowych)

W pierwszym pustaku kominowym, tuż nad cokołem, umieszcza się kratkę wentylacyjną. Jej zadaniem jest zapewnienie dopływu powietrza do wentylowania rury ceramicznej i warstwy ocieplenia z wełny mineralnej. Dzięki temu wszelkie skropliny, które przedostają się przez kanał ceramiczny będą mogły wyschnąć i zostać odprowadzone na zewnątrz. W przypadku, gdy w kominie trójwarstwowym nie będzie prawidłowej wentylacji, kondensat może przedostać się przez pustki i wyjść w postaci plam na ścianach!

Kratki wentylacyjnej nie stosuje się w 2-warstwowych kominach powietrzno-spalinowych.

Wyczystka (drzwiczki rewizyjne)

Każdy kanał spalinowy lub dymowy musi być wyposażony w wyczystkę. W rzeczywistości nie jest to jeden element, ale cały zestaw w skład którego wchodzą:

  • rura ceramiczna z trójnikiem;
  • pokrywa ceramiczna zamykająca trójnik z uszczelnieniem;
  • drzwiczki wyczystki montowane w zewnętrznym pustaku kominowym.

Oczywistą funkcją wyczystki jest możliwość otwarcia kanału kominowego przy jego podstawie, rewizja oraz czyszczenie. Dolna krawędź otworu wyczystki powinna być na wysokości co najmniej 30cm nad gotową posadzką w pomieszczeniu.

Komin systemowy do kotła na paliwo stałe
Komin systemowy z widocznymi (od dołu): odprowadzenie kondensatu, otwór wyczystki, przyłącze kotła.

Trójnik przyłączeniowy

Trójnik przyłączeniowy wykonany jest jako rura ceramiczna z wyjściem do podłączenia czopucha. Jeśli znasz już model kotła jaki zastosujesz to podczas budowy można ustawić czopuch na właściwej wysokości od posadzki. Pamiętaj o uwzględnieniu grubości warstw wykończeniowych na podłodze i spadku czopucha. Jeżeli nie jesteś pewny na jakiej wysokości zamontować trójnik, to lepiej zamontuj go wyżej: łatwiej będzie później doprowadzić czopuch w górę lub podnieść kocioł na regulowanych nóżkach niż podnieść trójnik w gotowym kominie.

Płyta czołowa izolacyjna (w kominach 3-warstwowych)

Czopuch przechodzi z trójnika przyłączeniowego do kotła poprzez otwór w pustaku keramzytobetonowym. Obowiązkowo trójnik przyłączeniowy i czopuch muszą być oddylatowane od pustaka zewnętrznego. Elementy te pracują w różnych temperaturach i przy zbyt ciasnym spasowaniu na pewno któryś pęknie. Zalecane jest zastosowanie około 3cm szczeliny pomiędzy trójnikiem ceramicznym, a otworem w pustaku. Szczelinę tą wypełnia się szczelnie dociętą wełną mineralną, tzw. czołową płytą izolacyjną. Na późniejszych etapach można ten element osłonić blachą z dylatacją wokół czopucha (dla estetyki), ale pod żadnym pozorem nie można szczelnie otynkować!

Systemowy element przyłączeniowy (w kominach 2-warstwowych)

Kominy powietrzno spalinowe wykorzystują czopuch do jednoczesnego odprowadzenia spalin i doprowadzenia powietrza do kotła. Dlatego otwór w pustaku zewnętrznym, przeznaczony do doprowadzenia czopucha, musi być odpowiednio większy (zgodnie z zaleceniami producenta). Otwór ten zakrywany jest później za pomocą specjalnego adaptera przyłączeniowego. Dzięki temu czopuch komina łączy się z ceramicznym wkładem kominowym, a zewnętrzny króciec z kotła łączy się dodatkową, zewnętrzną rurą z kanałem doprowadzającym powietrze w pustaku keramzytobetonowym.

Rury ceramiczne

Rury ceramiczne tworzą wewnętrzny kanał kominowy, który służy do odprowadzenia spalin lub dymu. Rury łączone są specjalnym kitem kwasoodpornym. Tutaj nie ma miejsca na niedokładność, a wszystkie rury muszą być połączone idealnie szczelnie. Należy też zwrócić na specjalnie wyprofilowane “zamki” na połączeniach rur. Górę i dół rury należy właściwie zamontować, zgodnie z wytycznymi producenta.

komin systemowy powietrzno spalinowy SPS
Komin 2-warstwowy. Widoczne przyłącze do kotła (u góry) oraz otwór rewizyjny (na dole).

Izolacja termiczna lub opaski dystansowe

Kominy 3-warstwowe posiadają izolację termiczną z odpowiednio wyprofilowanej wełny mineralnej. Wełna szczelnie otacza kanał kominowy i jednocześnie stabilizuje go wewnątrz pustaków keramzytobetonowych.

W kominach 2-warstwowych dystans pomiędzy rurą a pustakiem zapewniony jest przez systemowe opaski dystansowe.

Przejście komina przez strop

W domach z poddaszem użytkowym kominy muszą przejść przez strop. Obowiązują tutaj dokładnie takie same zasady jak miało to miejsce w przypadku kominów wentylacyjnych:

  • cały obwód komina musi być oddzielony od stropu szczeliną o szerokości 2-3cm;
  • strop ani żaden inny element konstrukcji nie może opierać się na kominie;
  • cały system kominowy musi przejść przez strop jako ciągły, tzn. w grubości stropu nie można pominąć pustaka zewnętrznego i zastąpić go betonem stropu;
  • szczelina dylatacyjna wokół komina musi być wypełniona wełną mineralną, nigdy styropianem!;
  • w przypadku przejścia przez strop drewniany należy zachować minimalną odległość 15cm od powierzchni kanału ceramicznego do najbliższego elementu konstrukcji;

Wzmocnienie komina ponad dachem

Wysokość komina ponad dach musi być dobrana przez projektanta zgodnie z normą PN-B-10425. Często wynosi ona ponad 60cm, a to oznacza, że komin staje się elementem podatnym na działanie silnego wiatru i istnieje ryzyko jego przewrócenia. Komin może się też przewrócić np. od ciężaru wchodzącego kominiarza. Żeby temu zapobiec powinno stosować się odpowiednie wzmocnienie wystającej ponad dach części komina.
Obowiązują tu podobne zasady jakie opisałem w poprzednim artykule, dotyczące wzmacniania kominów wentylacyjnych. Po pierwsze trzeba określić jaką maksymalną wysokość bez wzmocnienia można zastosować. Dowiesz się tego od projektanta lub producenta systemu kominowego. Przykładowe wytyczne możesz też znaleźć tutaj. Jeżeli istnieje konieczność wzmocnienia, to sprawdź jakie rozwiązania oferuje dany producent. Zazwyczaj rozwiązania te są podobne i sprowadzają się do wykonania “zbrojenia” komina.

Popularne keramzytobetonowe pustaki kominowe posiadają w narożnikach cztery otwory, które służą właśnie do wzmocnienia komina. Najprostszym rozwiązaniem jest osadzenie w tych otworach prętów zbrojeniowych żebrowanych (na długość 1m poniżej przejścia przez dach, aż do czapy kominowej) i zalanie ich płynną zaprawą. Istnieje tu niestety duże ryzyko, że zaprawa nie wypełni dokładnie otworów i nie zapewni odpowiedniego wiązania pustaka ze zbrojeniem. Istnieją również systemowe rozwiązania w których te same cztery otwory wykorzystane są do przeprowadzenia w nich prętów gwintowanych i skręcenia fragmentu komina w całość po zakończeniu murowania. Po więcej szczegółów musisz sięgnąć do wytycznych producenta.

Przejście komina przez dach

Kominy, które znacznie wystają ponad dach mogą wymagać nie tylko wzmocnienia samego trzonu, ale też ustabilizowania go w pionie. Służą do tego specjalne rozwiązania systemowe które za pomocą stalowych elementów mocują komin do krokwi i zapobiegają jego nadmiernym przechyłom bocznym. O konieczności zastosowania takiego wzmocnienia decyduje projektant, a wytycznych co do wykonania powinieneś szukać w dokumentacji producenta.

Przy przejściu komina przez dach nie zapomnij o konieczności oddylatowana go od konstrukcji i zapewnienia minimalnej odległości 15cm od elementów palnych.

Czapa kominowa

Górne zakończenie komina stanowi czapa kominowa. Można ją kupić jako gotową, prefabrykowaną lub wykonać jako żelbetową wylewaną na budowie (w przypadku gdy prefabrykowana ma nieodpowiedni wymiar).

Najważniejszym detalem przy wykonywaniu czapy kominowej jest zapewnienie odpowiedniej dylatacji pomiędzy rurą ceramiczną, a czapą kominową. Rura ceramiczna musi wystawać ponad czapkę kominową i być osłonięta stalowym zakończeniem. Jednocześnie rura ceramiczna nie może stykać się z czapą kominową ponieważ pracuje ona i odkształca się pod wpływem temperatury dużo bardziej, niż pustaki zewnętrzne i oparta na nich czapa. Z pomocą przychodzi tu producent systemu. Prefabrykowane czapy kominowe mają otwór odpowiednio większy, natomiast do czap wylewanych na budowie producent przewiduje specjalny tracony szalunek, który zapewnia wymaganą szczelinę dylatacyjną.

W przypadku kominów 3-warstwowych kolejnym ważnym szczegółem jest zapewnienie wentylacji przestrzeni pomiędzy rurą ceramiczną a pustakiem zewnętrznym. Pamiętasz, że na dole komina została zamontowana w tym celu kratka nawiewna. Na zakończeniu komina trzeba zatem zapewnić wylot powietrza. W tym celu należy pominąć wełnę mineralną tuż pod czapą kominową (na wysokości około 10cm) i zamontować stalową osłonę kanału kominowego tak, aby zapewnić pod nią szczelinę wentylacyjną. Szczegółowe rysunki takiego rozwiązania znajdziesz na stronie producenta Twojego systemu.

W przypadku kominów 2-warstwowych niezbędne jest zapewnienie dopływu powietrza do przestrzeni pomiędzy kanałem ceramicznym a pustakiem zewnętrznym. W tym celu (oprócz w/w szczegółów) wykonuje się otwory nawiewne w pustaku keramzytobetonowym, poniżej czapy kominowej. Ilość, wielkość i odległość otworów od wylotu komina określa producent systemu.

Uwaga

Zakończenie komina w formie nasady stalowej musi zapewniać możliwość rewizji i czyszczenia kanału.

Ocieplenie komina

Część komina, która przechodzi przez nieogrzewane pomieszczenia, a szczególnie ta która wystaje ponad dach powinna być ocieplona. Izolacja termiczna poprawia warunki pracy komina (zwiększa ciąg) i dodatkowo zabezpiecza palne elementy konstrukcji. Może stanowić też podstawę pod wykończenie komina tynkiem.

Jako ocieplenie kominów można stosować tylko i wyłącznie wełnę mineralną (grubość określa projektant). Stosowanie styropianu jest niedopuszczalne!

Kontrola prawidłowego wykonania komina spalinowego i dymowego

Kontrolę wykonania kominów powinieneś rozpocząć już na etapie projektu. Sprawdź, czy przyjęty tam komin pasuje do Twojego urządzenia grzewczego i czy jego średnica jest właściwa. Skonsultuj swoje wątpliwości z projektantem i w razie potrzeby dokonaj zmian. Sprawdź jak wprowadzone zmiany (np. wymiary systemu kominowego) wpływają na sąsiadujące elementy budynku takie jak: fundamenty, ściany nośne i działowe, kominy wentylacyjne, belki stropowe, krokwie itp. Upewnij się, że wysokość komina ponad dach (zgodnie z normą PN-B-10425 i zgodnie z obliczeniami ciągu) jest odpowiednia dla przyjętego rodzaju kotła, rodzaju pokrycia dachowego i kąta dachu.

Zanim podam Ci listę rzeczy na które trzeba zwrócić uwagę podczas budowy, to należy się słowo wyjaśnienia. Poniżej zawarłem dość ogólne informacje dotyczące różnych systemów kominowych. Możesz się nimi posługiwać, ale pamiętaj, że najważniejsza jest instrukcja producenta danego systemu. Tam właśnie znajdziesz najdokładniejsze informacje dotyczące dokładnie Twojego rozwiązania. Rozliczaj wykonawcę na podstawie instrukcji montażu komina i nie dopuszczaj żadnych odstępstw! Poniższe informacje traktuj jako dodatek, uzupełnienie instrukcji producenta, a nie zastępstwo dla niej!

Podczas budowy komina sprawdź następujące elementy:

  1. Hydroizolacja pozioma – pod pustakami musi zostać zastosowana warstwa przerywająca podciąganie kapilarne, najczęściej jest to papa. Powinna ona być zgrzana do zagruntowanego fundamentu i wystawać poza obrys pustaków około 10cm. Zalecam użycie tej samej papy co w przypadku ścian nośnych: papa asfaltowa modyfikowana SBS na osnowie poliestrowej o grubości 4mm, podkładowa, termozgrzewalna.
  2. Położenie kominów – kominy muszą być zlokalizowane zgodnie z projektem. Przesunięcie może powodować że komin nie trafi na fundament lub wejdzie później w kolizję z belkami stropowymi, krokwiami, ściankami działowymi, instalacjami itp.
  3. System kominowy – upewnij się, że system kominowy, który zakupiłeś przyjechał kompletny i nieuszkodzony na budowę. Listę elementów jakie znajdują się w systemie znajdziesz prawdopodobnie na stronie producenta. Koniecznie sprawdź też, czy razem z kominem dostałeś do niego dokumentację: deklarację zgodności (znak CE) i instrukcję montażu.
  4. Zaprawa murarska – pustaki z betonu lekkiego muruje się na tradycyjnej zaprawie murarskiej (wytrzymałości na ściskanie min. 3 MPa). Nie jest ona elementem systemu i dlatego musisz skontrolować ją osobno. Może to być zaprawa gotowa w workach lub przygotowywana na budowie. Sprawdzenie samej zaprawy przeprowadzisz dokładnie tak samo jak miało to miejsce w przypadku murowania ścian fundamentowych.
  5. Spoiny między pustakami – wzrokowo sprawdź grubości spoin. Spoiny powinny być równe, jednakowe pod każdym pustakiem a ich grubość to około 8-15mm. Bardzo ważne jest całkowite i szczelne wypełnienie spoin między pustakami. Niedopuszczalne jest murowanie tak aby zaprawa “wypływała: ze spoin do środka komina. Utrudni to montaż rur ceramicznych i opcjonalnie ocieplenia, a w skrajnym przypadku może doprowadzić do zakleszczenia i pęknięcia rury ceramicznej. W przypadku kominów 3-warstwowych nawet niewielka ilość wyciekającej do środka zaprawy może całkowicie zatkać kanały przewietrzające wokół wełny mineralnej.
  6. Pionowość komina – pionowość komina należy sprawdzić dokładnie tak samo jak pionowość ścian murowanych. Odchylenie od pionu powinno być nie większe niż 3% i jednocześnie nie większe niż 6mm na całej wysokości kondygnacji.
  7. Dylatacja kominów – systemowy komin pod żadnym pozorem nie może przenosić obciążeń pochodzących z innych elementów konstrukcyjnych. Dlatego trzon kominowy musi być całkowicie oddylatowany od stropu, więźby dachowej i innych potencjalnych obciążeń.
    Przy przejściach kominów przez strop lub dach należy zachować szczelinę dylatacyjną o grubości 2-3cm. Szczelina musi być wypełniona wełną mineralną. Zastosowanie styropianu lub innych materiałów palnych jest niedopuszczalne!
  8. Wzmocnienie komina ponad dachem i mocowanie do więźby dachowej – przede wszystkim upewnij się, czy jest ono wymagane, czy nie. Jeżeli tak, to wzmocnienie należy wykonać zgodnie z wytycznymi producenta lub projektem.
  9. Czapa kominowa – na zakończeniu komina stosuje się czapę kominową zgodnie z wytycznymi producenta. Z wyprzedzeniem zaplanuj jaka będzie grubość warstwy ocieplenia i warstwy wykończeniowej komina. Czapa powinna wystawać około 5cm poza obrys wykończonego komina i posiadać własny okapnik. Czapa betonowa wylewana na budowie powinna mieć grubość około 6-8cm, być oddylatowana od kanału kominowego z rury ceramicznej, posiadać spadki na zewnątrz i być zbrojona prętami o średnicy 6-10mm.
Kontrola wykonania komina systemowego
Kontrola wykonania komina systemowego

Lista materiałów potrzebnych do wybudowania kominów spalinowych i dymowych

Na tym etapie budowy potrzebne Ci będą:

  • grunt i papa do hydroizolacji poziomej pod kominem;
  • kompletny system kominowy;
  • zaprawa murarska cementowo-wapienna (wykonywana na budowie lub gotowa z worka);
  • pręty zbrojeniowe np. fi6 lub fi8 do zbrojenia czapy kominowej i wzmocnienia trzonu komina ponad dachem;
  • beton min. B20 do zbrojenia czapy kominowej.

Buduj praktycznie

Najniższa cena

Cena systemu kominowego jest ostatnim elementem na jaki należy zwracać uwagę przy budowie domu. Może się nawet okazać, że im droższy komin tym taniej. Dlaczego? Jakość systemu kominowego bezpośrednio wpływa na efektywność urządzenia grzewczego. Można powiedzieć, że dobry komin pomaga oszczędzać pieniądze na ogrzewanie budynku. Dlatego w pierwszej kolejności dobierz właściwy system kominowy, czyli taki który spełnia wszystkie wymagania prawne, normowe i producenta kotłą.

Najwyższa jakość

O jakości komina stanowi przede wszystkim jego prawidłowy dobór do urządzenia grzewczego. Jeżeli masz z tym trudności to koniecznie poradź się projektanta lub producenta systemów kominowych. Później pozostaje “tylko” drobiazgowe dopilnowanie wykonawcy.

Pamiętaj też, że spaliny lub dym z komina mogą być (w niekorzystnych warunkach) zaciągane do wentylacji grawitacyjnej. Żeby tego uniknąć, na etapie projektowania, postaraj się nie ustawiać kominów dymowych lub spalinowych tuż obok kominów wentylacyjnych.

Najkrótszy czas

Systemy kominowe są bardzo dobrze zoptymalizowane pod kątem wykonawstwa, a ich budowa jest naprawdę szybka. Wznoszone są zwykle równolegle ze ścianami i trudno ten etap przyspieszyć. Jedną z możliwości wybudowania komina bardzo szybko jest zamówienie prefabrykowanego komina stalowego.

Kominy dymowe i spalinowe to bardzo szerokie zagadnienie związane z budową domu. Mam nadzieję, że chociaż trochę pomogłem Ci w wyborze właściwego rozwiązania. Nawet jeśli nie uda Ci się wszystkiego zrobić samodzielnie, to chciałbym, żebyś zapamiętał jedno. Nowoczesnego komina nie buduje się na zasadzie: “zawsze się tak robi”. Jeśli masz jakiekolwiek wątpliwości co do rozwiązań przyjętych w Twoim projekcie to szukaj pomocy u kominiarza, projektanta lub producenta systemów kominowych.

Powodzenia w budowaniu!
Krystian Lemkowski 🙂

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Witryna wykorzystuje Akismet, aby ograniczyć spam. Dowiedz się więcej jak przetwarzane są dane komentarzy.

Budujesz swój dom i chcesz uniknąć błędów?

Nie dowiesz się wszystkiego o budowie z jednego artykułu. Zapisz się na newsletter, a otrzymasz powiadomienia o nowych treściach!



Zapisując się wyrażasz jednocześnie zgodę na otrzymywanie newslettera.